به روز شده در: ۱۳ آذر ۱۴۰۰ - ۱۲:۰۲
کد خبر: ۵۱۳۱۴
|
تاریخ انتشار: ۲۵ مهر ۱۴۰۰ - ۱۱:۰۱
بررسی های تاریخی نشان می دهد :
آنها بر این باورند که اصالت ایرانی و از ایل بهمئی هستند که آقای رگبار مقدم نویسنده قیام ۱۳۱۶ ایل بهمئی بر علیه رضاخان نیز اعتقاد دارد که با توجه به شواهد آنها متعلق به منطقه (پیتو) و از طایفه خواجه امیری می باشند.

خبردنا : بختیاران افغانستان یا بختیاری‌های افغانستان یا بختیارخیل‌های افغانستان از اقوام کشور افغانستان هستند. این ایل با با میانخیل‌ها هم‌تبار بودند و شواهد قطعی از ارتباطات با مردم بختیاری غرب ایران دیده نشده‌است.

به گزارش " خبردنا "، بختیاری‌ها بیشتر در جنوب شرقی افغانستان زندگی می‌کنند، اما در سایر ولایت‌های افغانستان مثل قندهار، بلخ، سرپل، قندوز، بلخ، کابل، دایکندی و هلمند نیز سکونت دارند.

زبان مورد استفاده بختیاران، پشتو و فارسی است. فرضیه‌ای وجود دارد که اجداد بختیاران به سربازان بختیاری لشکر نادرشاه بازمی‌گردد، که پس از ورود به مناطق افغانستان کنونی در همان‌جا سکونت گزیدند.

در طول تاریخ در برخی زمان ها مردمانی همراه با پادشاه خود برای جنگ و لشکرکشی به دیگر سرزمین ها می رفتند ولی بعضی از مردمان برای حفظ سلطه پادشاه بر سرزمین مورد نظر در آنجا ساکن می شدند و به سرزمین مادری خود باز نمی گشتند.

 احمد درویش معتقد است ویژگی های فرهنگی و مردم شناسی که در بین جمعیت بالای ۳۰ هزار نفری این افراد وجود دارد با فرهنگ افغانی تا حدودی مغایرت دارد و نه می توان آنها را افغانی و نه پشتون قلمداد کرد.

این جمعیت در چند استان افغانستان پراکنده بوده که اکثر افراد تحصیلکرد و در رده های بالای نظام سیاسی هستند و با عنوان خواجه عمری شناخته می شوند ولی آقای درویش بر این نظر است که طبق تحقیق و تفحص فراوان در اقوام پشتون، خواجه عمری در این قوم وجود ندارد.

آنها بر این باورند که اصالت ایرانی و از ایل بهمئی هستند که آقای رگبار مقدم نویسنده قیام ۱۳۱۶ ایل بهمئی بر علیه رضاخان نیز اعتقاد دارد که با توجه به شواهد آنها متعلق به منطقه (پیتو) و از طایفه خواجه امیری می باشند.

طبق گمانه زنی ها آنها معتقدند در زمان لشکرکشی نادرشاه افشار که به فتح قندهار منجر شد برخی از نیروهای نظامی نادر در آنجا برای اجرای برخی سیاست ها ماندند و این افراد بازماندگان لشکریان نادر می باشند.

نمی توان به طور دقیق و قاطع بیان داشت که ادعای مطرح شده آنها درست می باشد زیرا به کنکاش بیشتری نیاز است ولی بسیار از آداب و رسوم، صله رحم و فرهنگ آنها با فرهنگ ایل بهمئی تطابق دارد.

در منابع تاریخی نظیر عالم آرا، تواریخ بختیاری و در جهانگشای نادری و دره نادری و... آمده است که بعد از قیام بختیاری ها و غلبه نادر بر آنها، نادرشاه 4هزار از جوانان بختیاری را در سپاه خود گنجاند و عزم فتح قندهار کرد و بعد از گذشت حداقل 9ماه، سپاه نادر در پشت دژ قندهار متوقف شد و هنگامی که شایعه عقب نشینی به گوش سپاهیان رسید قشون بختیاری سپاه نادر بدون کسب اجازه از نادر، درصدد تسخیر دژ مستحکم قندهار برآمدند و با رشادت بی نظیر خود موفق می شوند قندهار را تسخیر کنند.


دیدبان دیربین وَند اُردی اُویده
بختیاری به قندهار پرچم زیِده

اگرچه نادر پس از این اتفاق درصدد تنبیه بختیاری های سپاه برآمد اما با وساطت میرزا مهدی خان استرآبادی و تقدیم اشعاری نادر از تصمیم مجازات نافرمانی بختیاری ها منصرف شد.

«تو مپندار که بختیاری کرد حق مدد کرد و بخت یاری کرد
تبلیغات

شـاه ایـران و نـادر دوران خاک بر فرق قندهاری کرد»

پس از این فتح تعداد زیادی از بختیاریها در افغانستان ماندند که از جمله دلایل ماندن آنها می توان به: تقویت قوای نادر در سرزمین های شرقی، تقویت و حضور در سپاه اعزامی به هند، جلوگیری از تجمیع بختیاری ها و ترس از قدرت آنها بود، لذا درصدد برآمد با دسیسه آنها را در افغانستان ساکن کند.

این در حالی بود که چندهزار خانوار بختیاری پس از شکست از نادرشاه به منطقه دره گز کوچ اجباری داده شدند و پس از قتل نادر اکثریت آنها مجدد به دیار خود بازگشتند، اما قسمتی از آنها برای همیشه ساکن افغانستان شدند آنها مدتها به شیوه قومی خود سالها در جنوب بلخ تا کوههای مرکزی افغانستان به شیوه ییلاق و قشلاق زندگی می نمودند. و پس از شکست در نزاع با قبایل افغان ییلاق خود را از دست دادند و در قشلاق مستقر شدند.

علامه ملا فیض محمد کاتب نویسنده بزرگ افغان زیر عنوان «فرقه بختیار» آورده است:«این فرقه در اصل از ایل بختیاری متوطن جنوب مائل بغرب اصفهان ایران است و بعضی ایشان را سید پنداشته و عده ای از ایشان در بخارا و هزارخانه در درابن مخلوط با فرقه مئیخیل و هفتصد و پنجاه خانه در مرغه و قرب پنجصد خانه در پشاور به محله جداگانه معروف به مرویها سکنی و مأوی دارند».

این قوم به زبانهای پشتو و فارسی صحبت میکنند؛ آنها با توجه به چند صده حضور در افغانستان در هیچ یک از بافت های قومی معروف این کشور هضم نشدند و با جمهوری اسلامی ایران بیشترین پیوند مذهبی، زبانی و فرهنگی را دارند.

این قوم همواره به سبب عقاید شیعی از سوی دولت های سنی متعصب در افغانستان، تحت فشار بودند و به دلیل تبار ایرانی و مذهب شیعی خود، همواره مورد سوءظن بوده اند.

این جمعیت که عمده آنها در قندهار بود در صده پیشین از قندهار به مناطق مختلف شمال افغانستان کوچ اجباری داده شدند تا در اثر قطع ارتباط با مرکز شیعی قندهار مجبور به ترک مذهب شیعی خود شوند اما آنها بخاطر حفظ مذهب، آوارگی جدید را پذیرفتند و بر اعتقاد شیعی خود ماندند. با پیروزی انقلاب و استقرار حکومت جمهوری اسلامی شماری از این جامعه عازم ایران شدند تا به جبهه های حق علیه باطل در مقابل صدام و حزب بعث بشتابند و امروزه تعداد قابل توجهی شهید و جانباز را این مردمان مشاهده می کنیم.

این جامعه در جریان جهاد اسلامی علیه حمله شوروی به افغانستان رشادت های بی نظیری از خود نشان داد، و در حدود ۲۰ نقطه با گروه متجاوز گر شوروی میجنگیدند. سپس نظامیان روسیه با دستههای بسیار بزرگ از نظامیان و تجهیزات پیشرفته آن روزگار به آنها حمله ور شدند و بسیاری از قوم بختیاری افغانستان را اسیر کردند و تعدادی را کشتند. تعدادی از قوم بختیاری مجدداً مجبور به هجرت یعنی مهاجرت به ایران شدند و درحال حاضر این تعداد از مهاجرت کردگان در استان خراسان بزرگ زندگی میکنند.

در جریان دفاع از حرم اهل بیت نیز این قوم دهها شهید و جانباز را در تقدیم اسلام نمودند.

بختیاری های افغانستان که با عنوان خلیلی ها نیز اشتهار دارند بیشتر در جنوب شرق افغانستان حضور دارند اما در ولایت های دیگر افغانستان نظیر قندهار، بلخ، سرپل، قندوز، تخار، کابل، دایکندی و هلمند نیز سکونت دارند. این قوم در افغانستان، در حال حاضر تعداد زیادی از آنها با فامیلی مشخص بختیاری زندگی میکنند و عموماً جزء قوم هزاره ها معرفی می شوند.

این جامعه هم اینک دارای دهها چهره حوزوی در حوزه های علمیه قم، مشهد و زاهدان می باشد و علی رقم مشکلات عدیده، بخصوص در تربیت و تحصیل جوانهای خود روبرو است.

 

نام:
ایمیل:
* نظر: